Και ωωωωωπππ…. δεν το είδες να έρχεται! Σε καμία περίπτωση χα χα χα… εκτός και αν κάνουμε συνεδρίες και άκουσες το επικό: ‘A, δεν κάνω πολλά αυτή την εβδομάδα, ουτε θάλασσες, ουτε τιποτα… ετοιμαζόμαστε για το PoGo Global!’

Ναι.

Είμαι σαράντα χρονών…. εντάξει, 45.. έλεος πχια! Τσουχτρες, μην κρύψουμε κάτι, αυτές οι τύψεις… τα νεύρα μου!

Έχω πτυχία.

Μεταπτυχιακά.

Δουλεύω στην ψυχική υγεία.

Και αυτό το Σαββατοκύριακο θα με βρείτε να κυνηγάω Pokémon. Με καπέλο. Με power bank. Με μπουκάλι νερό.

Και με μια εννιάχρονη που θα μου εξηγεί γιατί “Μαμά, αυτό ΠΡΕΠΕΙ να το κάνουμε raid.”

…

Αν μου το έλεγες πριν δέκα χρόνια, θα γελούσα. Αν μου το έλεγες πριν αποκτήσω παιδί, θα έλεγα: “Δεν υπάρχει περίπτωση.”

Κι όμως… Να ‘μαστε. Γιατι?? Γιατί στην εγκυμοσύνη μου είπαν οτι πρέπει να περπατάω αν θέλω να τη βγάλουμε καθαρή και εγώ και η μικρή, και τί να κάνω? Βγήκα να πιάσω Pokemon… ήταν και της μοδώς τότε. Και να σου, 10 χρόνια μετά, που τρέχουμε στους αγρούς και λαγκάδια να κυνηγάμε ΑΚΟΜΑ Pokemon.

Και το αστείο είναι ότι… δεν πάω για τα Pokémon.

Τα Pokémon είναι η δικαιολογία. Πάω γιατί για λίγες ώρες δεν υπάρχει σχολείο. Δεν υπάρχει δουλειά. Δεν υπάρχει “πρέπει”.

Υπάρχει μόνο… “Μαμά! Ένα shiny!”

Και μια μικρή που μου πιάνει το χέρι και αρχίζει να τρέχει. Και σε αυτό, ειλικρινά, ευχαριστώ ΟΛΟΥΣ αυτούς που πάμε για Pokemon μαζί, και κάνουν υπομονή με τη μικρή όταν μπαίνει σε κάποιο raid και τρώει τη θέση κάποιου άλλου, και δε μας λένε κουβέντα.. δεν ξέρω πώς το κάνουν *btw, οι περισσότεροι δεν έχουν παιδιά, και δεν ξέρουν το δράμα… αλλά κάνουν υπομονή και χαβαλέ με το πιτσιρίκι μου*

---

Κάποια στιγμή συνειδητοποίησα κάτι.

Δεν θα θυμάται ποιο Pokémon έπιασε.

Ειλικρινά.

Σε δέκα χρόνια δεν θα θυμάται αν ήταν Necrozma ή Pikachu ή ο… πώς τον λένε τέλος πάντων. Θα θυμάται ότι τρέχαμε μαζί. Ότι γελούσαμε.

Ότι καθίσαμε σε ένα παγκάκι να φάμε παγωτό. Ότι κάποια στιγμή της είπα: “Περίμενε, αυτό θέλω να το πιάσω εγώ!”

---

Έχω δει πολλούς γονείς να αγχώνονται για το αν παίζουν αρκετά με τα παιδιά τους. Αν κάνουν αρκετές δραστηριότητες. Αν δημιουργούν αρκετές αναμνήσεις.

Κι όμως… Τα παιδιά δεν μετράνε τις αναμνήσεις όπως εμείς. Δεν τις βαθμολογούν. Δεν τις συγκρίνουν.

Τις ζουν.

---

Οπότε… αν αυτό το Σαββατοκύριακο δείτε μια τρελή να κυνηγάει Pokémon μέσα στον ήλιο… μη γελάσετε πολύ.

Μπορεί να είμαι εγώ.

Και, μεταξύ μας… νομίζω ότι τελικά δεν κυνηγάω Pokémon.

Κυνηγάω εκείνες τις μικρές στιγμές που, χωρίς να το καταλάβουμε, γίνονται παιδικές αναμνήσεις.

---

Υ.Γ. Αν είστε κι εσείς εκεί έξω και κυνηγάτε Pokémon με τα παιδιά σας… μην αγχώνεστε αν δεν πιάσετε αρκετούς MewTwo.

Πιάστε τη στιγμή. Τα Pokémon ξανάρχονται.

Τα οκτώ, τα εννιά και τα δέκα τους χρόνια… όχι.