Υπάρχουν δύο είδη ανθρώπων.

Αυτοί που βλέπουν μια τεράστια νεροτσουλήθρα και σκέφτονται:

«ΠΑΜΕ!»

Και αυτοί που σκέφτονται:

«Πόσα μικρόβια να έχει αυτό το νερό;»

Μαντέψτε σε ποια κατηγορία ανήκω.

Όχι.

Δεν είμαι η δεύτερη.

Είμαι η τρίτη.

“Αν πεθάνω εδώ, θα γράψουν τουλάχιστον ότι πέθανα κάνοντας κάτι ενδιαφέρον ή θα πουν ‘έπεσε από μια νεροτσουλήθρα’;”

…

Εντωμεταξύ, εγώ κοίταζα τη μικρή. Εκείνη ήδη ανέβαινε τα σκαλιά. Οπότε, πρακτικά…

…δεν είχα πλέον δικαίωμα γνώμης.

---

Δεν ξέρω πότε ακριβώς συμβαίνει αυτό.

Πότε περνάς από το “θα δούμε τι θα κάνουμε σήμερα” στο “α, εντάξει… σήμερα είμαστε στις νεροτσουλήθρες.” Και φυσικά στο τέλος καταλήγεις κάπου ανάμεσα στο “μαμά, πάμε;” και στο “μαμά, άλλη μία φορά.”

Και ξαφνικά, χωρίς να το καταλάβεις, βρίσκεσαι να ανεβαίνεις μια σκάλα που μοιάζει να οδηγεί κατευθείαν στην τελευταία σου διαθήκη.

Και εκείνη από μπροστά… Να σου κουνάει το χέρι.

“Έλααααα!”

Λες και δεν πάω αρκετά γρήγορα προς τον θάνατο… Η μελλοθάνατη…

Να κρατιέμαι από τη σκάλα λες και ανεβαίνω στον Όλυμπο. Και μέσα μου να παρακαλάω:

“Πες το…

Πες το…”

“Κυρία μου, συγγνώμη, αλλά εσείς δεν επιτρέπεται να μπείτε.”

…

Πουουουουου…

Τίποτα. Ούτε ένας άνθρωπος να με λυπηθεί. Εκεί. Με βήμα βαρύ. Προς το τέλος μου.

Και από πάνω η μικρή: “Έλα ρε μαμά! Κάνε πιο γρήγορα! Περιμένω!”

---

Δεν έχω ιδέα πόσες φορές κατεβήκαμε.

Ξέρω μόνο ότι κάποια στιγμή σταμάτησα να μετράω.

Γιατί αυτό κάνουν τα παιδιά. Δεν μετράνε. Δεν υπολογίζουν. Δεν σκέφτονται αν άξιζε η διαδρομή, τα λεφτά, η ζέστη ή η ουρά.

Αν περνάνε καλά… ξανανεβαίνουν.

---

Και ξέρετε ποιο είναι το αστείο;

Οι ουρές ήταν τεράστιες. Ο ήλιος έκαιγε. Κάποια στιγμή πεινάσαμε. Κάποια στιγμή κουραστήκαμε. Κάποια στιγμή είπα μέσα μου: “Άντε… άλλη μία και φεύγουμε.”

Μόνο που αυτή η “άλλη μία” έγινε άλλες πέντε.

Γιατί κάθε φορά που έβλεπα τη μικρή να γελάει… σκεφτόμουν ότι, εντάξει… ας γίνει άλλη μία.

---

Στο γραφείο μιλάω συχνά για το πώς χτίζονται οι σχέσεις.

Οι περισσότεροι πιστεύουμε ότι χρειάζονται μεγάλες στιγμές. Μεγάλες εκδρομές. Μεγάλα δώρα. Μεγάλες συζητήσεις.

Δεν είμαι τόσο σίγουρη πια. Νομίζω ότι οι σχέσεις χτίζονται από τις “άλλες πέντε.” Εκείνες που δεν ήταν στο πρόγραμμα. Εκείνες που λες “δεν πειράζει.” Εκείνες που, εκείνη τη στιγμή, μοιάζουν μικρές.

Και χρόνια μετά… είναι αυτές που θυμάσαι.

---

Δεν ξέρω αν η μικρή θα θυμάται το όνομα του υδάτινου πάρκου. Ούτε αν θα θυμάται ποια τσουλήθρα ήταν η αγαπημένη της.

Αλλά ελπίζω να θυμάται ότι κάθε φορά που γύριζε να δει αν ερχόμουν… ήμουν εκεί.

Έστω και γκρινιάζοντας.

Έστω και μουρμουρίζοντας.

Έστω και σκεπτόμενη ότι σε αυτή την τσουλήθρα μάλλον τελειώνει η καριέρα μου.

---

Κι εσύ;

Ποια ήταν η τελευταία φορά που είπες “άλλη μία…” ενώ ήξερες ότι ήσουν ήδη κουρασμένος…

και τελικά χάρηκες που δεν έφυγες;

---

Υ.Γ.

Αν με δείτε ποτέ σε νεροτσουλήθρα… να ξέρετε δύο πράγματα.

Πρώτον, κάποιος με έπεισε.

Και δεύτερον…

ανεβαίνω μόνο γιατί ένα μικρό κορίτσι μπροστά μου γύρισε, χαμογέλασε και μου είπε:

“Έλα, μαμά!”

Και, μεταξύ μας… σ’ αυτό το χαμόγελο δεν έχω καταφέρει ποτέ να πω όχι. ❤️

Υ.Γ.2 Aν με δείτε ποτέ σε νεροτσουλήθρα… ΜΗΝ ΜΕ ΑΦΗΣΕΤΕ.

Κάντε κάτι. Φωνάξτε έναν υπεύθυνο. Πείτε ότι έχασα το βραχιολάκι μου. Ότι είμαι αλλεργική στο νερό (Θα το πιστέψει η μικρή, έχω ΑΤΕΛΕΙΩΤΕΣ αλλεργίες). Ότι ξέχασα τον φούρνο ανοιχτό.

ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ.

Σώστε με.

Η μικρή θα θυμώσει για πέντε λεπτά. Εγώ μπορεί να σας χρωστάω τη ζωή μου.