Κάθε χρόνο.
Η ίδια συζήτηση.
“Τι εννοείς δεν θα πάρεις άδεια τον Αύγουστο;”
“Δεν θα πας διακοπές;”
“Μα όλοι τότε φεύγουν!”
…
Ακριβώς.
ΟΛΟΙ ΦΕΥΓΟΥΝ.
Ναι. Δουλεύω με ανθρώπους.
Ναι. Μου αρέσουν οι άνθρωποι.
Ναι. Είμαι αυτή που θα κάνει όλο το τραπέζι να γελάει. Αυτή που θα αρχίσει τις ιστορίες. Αυτή που θα φύγει τελευταία γιατί έπιασε κουβέντα με τον σερβιτόρο, τη γιαγιά στο διπλανό τραπέζι και τον σκύλο απέξω.
Αλλά…
Ειλικρινά;
Δεν την παλεύω με τους ανθρώπους.
Όχι όλους μαζί. Όχι ταυτόχρονα. Όχι χωρίς κουμπί mute. (βλέπεις τη διαγνωσούλα?? σε χαιρετάει!)
Και η οικογένειά μου το ξέρει.
Κάθε χρόνο με κοιτάνε σαν να έχω χάσει τα λογικά μου. “Καλά… θα δουλεύεις Αύγουστο;” Ναι. Με μεγάλη χαρά.
Γιατί ξέρετε τι συμβαίνει στην Αθήνα τον Αύγουστο;
Σιωπή. Δεν κορνάρει κανείς. Δεν έχει ουρές. Δεν έχει κίνηση. Δεν έχει αυτό το μόνιμο βουητό που κάνει την πόλη να μοιάζει λες και κάποιος άφησε ανοιχτή μια ηλεκτρική σκούπα.
Η Αθήνα… αναπνέει.
Κι εγώ μαζί της.
Περιμένω τρία πράγματα όλο τον χρόνο.
Το Halloween.
Τα Χριστούγεννα.
Και…
τον Αύγουστο.
Γιατί τότε έχω την πόλη σχεδόν δική μου. Και είναι υπέροχο.
Έχω αρχίσει να πιστεύω ότι υπάρχει μια μεγάλη παρεξήγηση.
Το ότι αγαπάς τους ανθρώπους… δεν σημαίνει ότι δεν κουράζεσαι από αυτούς. Όπως αγαπάς τα παιδιά σου και μερικές φορές θέλεις πέντε λεπτά ησυχίας. Όπως αγαπάς τη δουλειά σου και μερικές φορές δεν θέλεις να ανοίξεις ούτε ένα email. Δεν είναι αντίφαση….
Είναι το νευρικό σύστημα που λέει: “Μπορούμε να χαμηλώσουμε λίγο την ένταση;”
Νομίζω ότι γι’ αυτό αγαπώ τόσο τον Αύγουστο.
Δεν χρειάζεται να γίνω άλλη. Δεν χρειάζεται να αποδράσω. Μου αρκεί που η πόλη χαμηλώνει την ένταση μαζί μου.
Και ξαφνικά… χωράω κι εγώ λίγο καλύτερα μέσα στη μέρα μου.
Κι εσύ; Αν μπορούσες να εξαφανίσεις για έναν μήνα ένα μόνο πράγμα από την καθημερινότητά σου…
τι θα διάλεγες;
Υ.Γ. Αν με δείτε τον Αύγουστο να περπατάω στο κέντρο της Αθήνας με ένα χαμόγελο μέχρι τα αυτιά… μην ανησυχήσετε.
Δεν είναι αρχές εγκεφαλικού…. Απλώς… βρήκα πάρκινγκ με την πρώτη και θα πάω ΚΥΡΙΑ σε όλα τα βιβλιοπωλεία με την ησυχία μου να χαζέψω!


Θέλεις να μοιραστείς τις σκέψεις σου μαζί μου?