Κάθε καλοκαίρι φέρνει μαζί του ένα μείγμα από ανυπομονησία, φως, ελευθερία… αλλά και έναν αόρατο ψίθυρο που λέει «είσαι έτοιμη να βγεις στην παραλία;». Ξαφνικά, παντού εμφανίζονται διατροφές express, influencers με «καλοκαιρινό σώμα» και tips για πώς να “νιώσεις αυτοπεποίθηση” – αρκεί πρώτα να αλλάξεις.
Για πολλές γυναίκες –και ολοένα και περισσότερους άντρες– το καλοκαίρι δεν είναι μόνο εποχή χαλάρωσης. Είναι περίοδος αυξημένης αυτοπαρατήρησης, συγκρίσεων και αμφισβήτησης της αξίας τους. Το φως του ήλιου φωτίζει και την πιο μικρή ατέλεια, κυρίως εκείνη που νιώθουμε πως “πρέπει να κρύψουμε”.
Πότε Χάσαμε την Απόλαυση;
Η παραλία, κάποτε συνδεδεμένη με ξενοιασιά, έχει μετατραπεί σε σκηνή. Πώς στέκεσαι. Πώς φαίνεσαι με το μαγιό. Αν είσαι «αρκετά fit». Αν μοιάζεις με κάποια εικόνα που είδες στα social. Και η εσωτερική φωνή – εκείνη που πάντα βρίσκει κάτι που «θα μπορούσες να έχεις προσέξει λίγο παραπάνω» – δυναμώνει.
Στο κυνήγι για «καλοκαιρινή αποδοχή», ξεχνάμε τη βαθύτερη ανάγκη: να νιώσουμε άνετα στο σώμα που ήδη έχουμε, όχι μόνο στο σώμα που ίσως κάποτε αποκτήσουμε.
Η Κρυφή Κούραση της Αυτοκριτικής
Δεν είναι απλώς ματαιοδοξία. Είναι κοινωνική πίεση ντυμένη με hashtags. Είναι παιδικές αναμνήσεις από κοροϊδευτικά σχόλια. Είναι το βλέμμα που έπεσε πάνω σου με κριτική, έστω κι αν δεν ειπώθηκε τίποτα. Είναι η πεποίθηση ότι, για να είσαι αποδεκτός, πρέπει πρώτα να πονέσεις. Να διορθωθείς. Να κρυφτείς μέχρι να “γίνεις καλύτερος”.
Και αυτή η εσωτερική ένταση, αυτός ο αγώνας να «φτάσεις» κάπου, δεν σε αφήνει ποτέ να ξεκουραστείς πραγματικά.
Κι Αν Δεν Ήσουν Πρόβλημα;
Τι θα συνέβαινε αν δεν υπήρχε τίποτα επείγον να διορθώσεις; Αν μπορούσες να είσαι στη θάλασσα χωρίς να σκέφτεσαι πώς φαίνεσαι, αλλά μόνο πώς νιώθεις;
Η αποδοχή του σώματος δεν είναι δήλωση τεμπελιάς ή αδιαφορίας. Είναι πράξη φροντίδας. Είναι επιλογή να σταθείς δίπλα στον εαυτό σου, και όχι απέναντί του.
Το σώμα δεν χρειάζεται να αλλάξει για να αξίζει. Η εικόνα σου δεν χρειάζεται φίλτρο για να έχει θέση στον ήλιο.
Αυτό το καλοκαίρι, θέλεις να είσαι ελεύθερος ή “τέλειος”;
Αν μέσα σου υπάρχει μια φωνή που λέει “δεν είμαι αρκετός έτσι όπως είμαι”, δεν φταις εσύ. Μάθαμε να σκεφτόμαστε έτσι. Αλλά μπορούμε να μάθουμε ξανά να ζούμε αλλιώς.
Αν χρειάζεσαι χώρο να το εξερευνήσεις, χωρίς κριτική και χωρίς απαιτήσεις, μπορείς να μου γράψεις. Εδώ, δεν χρειάζεται να δείξεις τίποτα. Αρκεί να είσαι εσύ.
Θέλεις να μοιραστείς τις σκέψεις σου μαζί μου?