Όχι.

Σοβαρά.

Πρέπει;

Κάθε τρεις και λίγο τα ίδια.

Παράτα τα όλα. Μάζεψε βαλίτσες. Ξέχασες το μαγιό. Πού είναι οι φορτιστές; Μη ξεχάσεις το αντηλιακό. Τρέχα πάνω κάτω. Χαμογέλα. Βγάλε φωτογραφίες. Κάνε ότι ξεκουράζεσαι.

Δεν έχω παράπονο, ούτε θέλω να είμαι αχάριστη.. είμαι τυχερή, έχω ένα σύντροφο που, όντως, βοηθάει ουσιαστικά και μια κόρη που είναι απο αυτά που λέμε ‘εύκολα παιδιά’… ή μάλλον οχι, δεν την λες εύκολο παιδί σε κανένα σενάριο, ΑΛΛΑ είναι ένα παιδί που μου ταιριάζει… πώς να το εξηγήσω, ταιριάζουμε… αυτά που οι άλλοι θα τα έβλεπαν βουνό, εγώ τα βλέπω και λέω ‘Μπράβο, ρε παιδί μου!’… αλλά οι διακοπές… δεν ξέρω, δεν είναι για μένα. Πάρε το βιός σου, τράβα απο δω και απο εκεί, και χαμογέλα…

Και φυσικά… αν ξέρει κάποιος ποιά είμαι, την κάτσαμε… πήγαμε διακοπές τα Χριστούγεννα, και το παιδί μου με είδε μόνο στο δωμάτιο… πηγαίναμε να φάμε, και ήταν στα τραπέζια άνθρωποι με τα παιδιά τους για να τους ‘δω έτσι για μια στιγμή, δε θα σας απασχολήσυμε. Λίγο μια ματιά να του ρίξετε.’ Και δώστου η κόρη μου να τους αγριοκοιτάζει, και δώστου οι μάνες στα χωριουδάκια να τραβοσέρνουν τα έρμα τα παιδιά τους να ‘τους ρίξω μια ματιά’ και δώστου ο σύντροφος μου να προσπαθεί να εξηγήσει στη μικρή μου οτι και αυτές οι μάνες αγαπάνε τα παιδιά τους όπως εγώ αυτήν και ανησυχουν…. Περιοδεύον θιασος… εμεις και ο καραγκιόζης, και δωστου να τους βλεπεις να παιρνουν τηλεφωνο οτι ‘ναι ναι, εχουν ερθει να φανε, και εδω ειναι, ελα γρηγορα. ναι ναι απο κοντα ειναι ιδια, ναι ναι ελα’.

Αντε τώρα να πας διακοπές, και να σε δει η μικρη να κοιταξεις το κινητο γιατι είναι πελατης… Κανονας βασικος στις διακοπες με τη μικρη: μην κοιτάξεις το κινητό.

Γιατί ναι, μόλις ήρθε μήνυμα από καινούριο πελάτη.

Και ναι, θέλεις να απαντήσεις.

Και όχι… δεν πρέπει. “Μετά.”

Γιατί αυτή τη στιγμή η μικρή σου προσπαθεί να σου εξηγήσει, για εκατοστή φορά, μια ιστορία που ξέρεις ήδη απέξω. Κι εσύ προσπαθείς να ακούς. Αλλά το μυαλό σου είναι αλλού. Στο email. Στη δουλειά. Στα άρθρα που δεν θα γραφτούν. Στα πράγματα που θα μείνουν πίσω.

Και τότε… να σου οι τύψεις.

Σκατά.

Αυτό.

Οι διακοπές. Είναι περίεργο πράγμα οι διακοπές όταν αγαπάς τη δουλειά σου. Δεν νιώθεις ότι αφήνεις μόνο το γραφείο. Νιώθεις ότι αφήνεις πίσω μια μηχανή που είναι αναμμένη.

Κι όμως… ξέρω πολύ καλά τι θα έλεγα σε κάποιον που θα καθόταν απέναντί μου στο γραφείο.

Θα του έλεγα ότι η ξεκούραση δεν είναι πολυτέλεια. Δεν είναι ανταμοιβή. Δεν είναι κάτι που πρέπει πρώτα να αξίζεις.

Είναι ανάγκη.

Οπότε… θα πάω. Θα κλειστούμε σε ένα all inclusive, γιατί έξω δεν μας παίρνει να κυκλοφορούμε αν θέλουμε να δούμε ο ένας τον άλλον. Θα γκρινιάξω λίγο στη διαδρομή. Θα κοιτάξω το κινητό περισσότερες φορές απ’ όσες θα ήθελα. Θα νιώσω τύψεις. Θα τις αφήσω να υπάρχουν.

Και μετά θα γυρίσω το κεφάλι μου όταν η μικρή θα μου πει…

“Μαμά, κοίτα!”

Γιατί κάποια στιγμή θα έρθει η μέρα που δεν θα μου λέει πια “μαμά, κοίτα”.

Και τότε… κανένα email δεν θα μπορεί να μου επιστρέψει αυτή τη στιγμή.

Σκατά. Μάλλον τελικά πρέπει να πάμε διακοπές.

---

Κι εσύ;

Πότε ήταν η τελευταία φορά που ξεκουράστηκες… χωρίς να νιώθεις ότι χρωστάς κάτι στον κόσμο;

Υ.Γ. να ερχεστε, να μου μιλατε, να μου δειχνετε το προβλημα, γιατι και εγω καποτε ημουν αυτη που ρωταει οποιον ξερει και δεν ξερει για τη μικρη της για κατι που με απασχολουσε (και τωρα το κανω.. οχι σε συναδελφους, αλλα σε γιαγιαδες, στα χωρια, γιατι αυτες ξερουν… καλυτερα απο μενα, αυτες ξερουν, και παω και στρογγυλοκαθομαι κοντα τους και τις ρωταω, κανει αυτο κανει εκεινο, τι να κανω… και μου λενε, χωρις να βαριουνται ουτε να με κοιταζουν σα να ειμαι τρελη, γιατι ειναι ελληνιδες μανες, και ξερουν… να ερχεστε, να καθεστε στο τραπεζι, να τσιμπατε καμια πατατα και να μου λετε… γιατι ειμαστε μανες, και μετα ολα τα αλλα).