Sonia Rompoti, MSc, BSc

From now on, all articles on this page will be published in both Greek and English. I want to make sure that everyone who visits – whether they speak Greek, English, or both – feels seen, understood, and included. Greek will always appear first, followed by the English translation.

Welcome – I’m so glad you’re here.

Υπάρχουν πολλά που θα μπορούσαν να με ανησυχούν για το μέλλον: οι φυσικές καταστροφές, η τεχνητή νοημοσύνη, οι πόλεμοι, το κόστος ζωής. Αλλά αν με ρωτήσεις ειλικρινά, αυτό που με βαραίνει περισσότερο δεν είναι κάτι που θα δω στις ειδήσεις. Είναι η σκέψη πως ο κόσμος γίνεται όλο και πιο κυνικός.

Ανησυχώ μήπως ξεχάσουμε πώς να αγαπάμε βαθιά, πώς να νοιαζόμαστε χωρίς όρους, πώς να μένουμε άνθρωποι – αληθινοί, ευάλωτοι, συμπονετικοί. Φοβάμαι πως με τόση πληροφορία και βιασύνη, θα πάψουμε να δίνουμε χώρο για κατανόηση. Πως θα σταματήσουμε να κάνουμε παύσεις για να νιώσουμε, να ακούσουμε ο ένας τον άλλον.

Ως σύμβουλος ψυχικής υγείας, το βλέπω ήδη να συμβαίνει. Παιδιά που μαθαίνουν να προστατεύονται κλείνοντας τις καρδιές τους. Ενήλικες που δεν αντέχουν να δείξουν αδυναμία. Σχέσεις που γίνονται επιφανειακές γιατί κανείς δεν αντέχει να πληγωθεί.

Κι όμως, αυτή η ανησυχία είναι και η κινητήριος δύναμή μου. Είναι ο λόγος που γράφω, που κρατάω χώρο για θεραπεία, που επιλέγω να ελπίζω. Γιατί πιστεύω ότι μπορούμε ακόμη να αλλάξουμε πορεία. Ότι το μέλλον δεν είναι κάτι που μας συμβαίνει – είναι κάτι που χτίζουμε.

---

What am I most worried about for the future?

There are many things I could worry about: natural disasters, artificial intelligence, wars, the rising cost of living. But if I’m honest, the thing that weighs on me the most isn’t something you’ll see on the news.

I worry that the world is becoming more cynical.

That we’re forgetting how to love deeply, how to care unconditionally, how to remain human – raw, real, compassionate. That we’re so flooded with information and rushing to keep up, we no longer make space to understand one another. I fear we’ll stop pausing to feel, to really listen.

As a mental health counsellor, I already see this happening. Children learning to protect themselves by shutting down. Adults too afraid to show vulnerability. Relationships becoming surface-level because no one can risk getting hurt.

And yet… this fear is also my reason for doing what I do. It fuels my writing. It grounds me in my work. Because I still believe we can shift. The future isn’t just something that happens to us – it’s something we build.