Οι Αποκριές υποτίθεται ότι είναι χαρά για όλους, μικρούς και μεγάλους…. Στολές, μουσική, χρώματα, εκδηλώσεις. Κι όμως, αν είσαι γονιός, ξέρεις ότι συχνά οι απόκριες δεν μοιάζουν καθόλου χαρούμενες… Μοιάζουν με ένταση, νεύρα, κλάματα για τη στολή που μέχρι χθες ήταν «η καλύτερη του κόσμου» και σήμερα είναι «δεν τη θέλω με τίποτα».
Και κάπου εκεί, αντί να περνάς καλά, νιώθεις να σε πιάνει αυτή η εξάντληση που όλοι τόσο καλά ξέρουμε… γιατί ενώ όλοι γύρω μιλάνε για γιορτή, εσύ μετράς λεπτά, αντοχές και ερεθίσματα. Και αναρωτιέσαι γιατί κάτι που θα έπρεπε να είναι ευχάριστο γίνεται τόσο δύσκολο.
Αν σου έχει περάσει από το μυαλό ότι «μόνο το δικό μου παιδί δεν το χαίρεται», αυτό το κείμενο είναι για σένα. Για γονείς που βλέπουν τα παιδιά τους να υπερφορτώνονται αυτές τις μέρες και κουβαλούν μαζί τους ένα επιπλέον emotional load, προσπαθώντας να σώσουν και τη διάθεση και τη γιορτή.
Οι Αποκριές έχουν πολλά από αυτά που κουράζουν ένα παιδικό νευρικό σύστημα. Φασαρία, κόσμος, μουσική, αλλαγή ρουτίνας, προσδοκίες. Πολλές. Και όταν η υπερένταση μαζευτεί, δεν βγαίνει με χαμόγελα. Βγαίνει με άρνηση, θυμό, κλάμα ή πλήρη απόσυρση.
Εκείνη τη στιγμή, το πιο βοηθητικό που μπορείς να κάνεις είναι να χαμηλώσεις τον πήχη. Όχι να “ζήσετε όλες τις εκδηλώσεις”, όχι να φορεθεί η τέλεια στολή, όχι να κρατήσει η έξοδος όσο κρατά για όλους τους άλλους. Μερικές φορές, το πιο φροντιστικό πράγμα είναι να φύγετε νωρίτερα ή να μην πάτε καθόλου. Η γιορτή δεν μετριέται με διάρκεια.
Ένα δεύτερο πρακτικό που σώζει καταστάσεις είναι να δώσεις επιλογές χωρίς πίεση. Όχι «πρέπει να ντυθείς», αλλά «θες αυτή τη στολή ή να μην ντυθείς σήμερα;». Όχι «πάμε στην εκδήλωση», αλλά «πάμε λίγο και βλέπουμε». Το να ξέρει το παιδί ότι υπάρχει έξοδος κινδύνου, συχνά μειώνει την ένταση πριν καν εμφανιστεί.
Το δύσκολο κομμάτι, βέβαια, δεν είναι το παιδί. Είναι η ενοχή του γονέα. Το βλέμμα των άλλων. Η σκέψη ότι «χαλάω τη στιγμή». Εκεί είναι που το parenting burnout χτυπά σιωπηλά. Όχι επειδή δεν αντέχεις το παιδί, αλλά επειδή προσπαθείς να αντέξεις και τις προσδοκίες όλων των άλλων μαζί.
Γράφοντας για το parenting burnout, βλέπω πόσο συχνά οι γιορτές δεν ξεκουράζουν. Αντίθετα, προσθέτουν βάρος. Γιατί εκτός από φροντίδα, ζητούν και χαρά. Και η χαρά δεν διατάζεται.
Δεν σημαίνει ότι κάτι πάει λάθος αν το παιδί σου δεν αντέχει τις Αποκριές όπως τις φαντάζονται οι άλλοι. Σημαίνει απλώς ότι έχει όρια. Και το να τα σεβαστείς δεν είναι στέρηση. Είναι φροντίδα.
Δεν χρειάζεται να κάνετε όλες τις γιορτές τέλειες. Ούτε να αποδείξετε ότι περνάτε καλά. Μερικές φορές, το πιο ασφαλές και ήρεμο απόγευμα στο σπίτι είναι η καλύτερη επιλογή.
Η χαρά δεν είναι πιο δυνατή όταν έχει φασαρία.
Θέλεις να μοιραστείς τις σκέψεις σου μαζί μου?