Υπάρχει μια κούραση που δεν μοιάζει με εκείνη που σε ρίχνει στο κρεβάτι. Δεν είναι «έπεσα ξερός»… Είναι πιο ύπουλη. Είναι το να είσαι όλη μέρα σε εγρήγορση. Να σκέφτεσαι πιο μπροστά απο το παρόν. Να προλαβαίνεις. Να κρατάς ισορροπίες. Και στο τέλος της μέρας να νιώθεις άδειος χωρίς να μπορείς να εξηγήσεις γιατί.
Σκέψου το… Δεν έγινε κάτι τραγικό. Τα παιδιά είναι καλά. Το σπίτι λειτουργεί. Εσύ λειτουργείς. Κι όμως, έχεις αυτή την αίσθηση ότι δεν έχεις ηρεμήσει ούτε ένα λεπτό πραγματικά. Σαν να είσαι πάντα «ο ενήλικας στο δωμάτιο», ακόμα κι όταν κάθεσαι στον καναπέ.
Πολλοί γονείς το περιγράφουν σαν μια μόνιμη ένταση στο σώμα. Δεν είναι άγχος με την κλασική έννοια. Είναι αυτό το quiet exhaustion που έρχεται από το να είσαι συνεχώς υπεύθυνος. Για τη διάθεση, για το πρόγραμμα, για το τι θα γίνει μετά. Για όλους.
Αυτό το κείμενο είναι για γονείς που δεν έχουν “καταρρεύσει”, αλλά έχουν κουραστεί βαθιά. Για εκείνους που κρατούν τον ρυθμό του σπιτιού χωρίς να το σκέφτονται πια. Και κάπου εκεί αρχίζουν να νιώθουν ότι δεν θυμούνται πότε ήταν απλώς… άνθρωποι.
Το δύσκολο με αυτό το είδος κούρασης είναι ότι δεν φαίνεται. Δεν έχει επεισόδια. Δεν έχει ξεσπάσματα. Είναι το emotional load του να είσαι πάντα διαθέσιμος. Πάντα λίγο πιο μπροστά από τους άλλους. Πάντα εκείνος που “θα το λύσει”.
Και επειδή όλα λειτουργούν, κανείς δεν το βλέπει. Ούτε καν εσύ. Μέχρι να πιάσεις τον εαυτό σου να εκνευρίζεται με μικρά πράγματα. Ή να μην έχεις καμία διάθεση να μιλήσεις το βράδυ. Ή να νιώθεις ενοχές επειδή δεν έχεις ενέργεια ούτε για τα «ωραία» της ζωής.
Και τί κάνουμε τώρα?
Εκείνη τη στιγμή δεν χρειάζεσαι μεγάλες αλλαγές. Χρειάζεσαι μικρές μετατοπίσεις. Για παράδειγμα, βοήθα πολύ το να μην είσαι υπεύθυνος για όλα τα συναισθήματα του σπιτιού. Αν κάποιος είναι γκρινιάρης, δεν σημαίνει ότι πρέπει να το διορθώσεις. Αν υπάρχει ένταση, δεν είναι πάντα δική σου δουλειά να τη διαλύσεις. Το να κάνεις ένα βήμα πίσω δεν είναι αδιαφορία. Είναι εξοικονόμηση ενέργειας.
Ένα ακόμα πράγμα που κάνει διαφορά είναι να δηλώσεις, έστω σιωπηλά, πότε δεν είσαι διαθέσιμος. Όχι με φωνές, όχι με εξηγήσεις. Απλώς με το να μη μπαίνεις αυτόματα σε ρόλο ρυθμιστή. Δεν χρειάζεται κάθε στιγμή απάντηση, λύση ή παρέμβαση. Κάποιες στιγμές χρειάζονται απλώς να περάσουν.
Γράφοντας για το parenting burnout, βλέπω συχνά ότι αυτό το είδος εξάντλησης αγνοείται επειδή δεν μοιάζει αρκετά “σοβαρό”. Οι γονείς συνεχίζουν να λειτουργούν, άρα θεωρούν ότι δεν δικαιούνται να κουραστούν. Κι όμως, αυτή η συνεχής ευθύνη, χωρίς παύση, αθροίζεται.
Το να είσαι σε κατάσταση burnout, δεν σημαίνει ότι δεν αγαπάς. Ούτε ότι δεν αντέχεις. Σημαίνει ότι κουβαλάς πολλά χωρίς να τα αφήνεις ποτέ κάτω. Και κάποια στιγμή, αυτό βαραίνει.
Άκουσε με, δεν χρειάζεται να αποδείξεις ότι τα καταφέρνεις. Το γεγονός ότι είσαι ακόμα όρθιος δεν σημαίνει ότι δεν είσαι κουρασμένος. Σημαίνει απλώς ότι έχεις μάθει να λειτουργείς μέσα στην κούραση.
Θέλεις να μοιραστείς τις σκέψεις σου μαζί μου?