Φέτος ακούω την ίδια φράση από παντού, από ανθρώπους όλων των ηλικιών:
«Δεν νιώθω Χριστούγεννα».
«Δεν έχω διάθεση για τίποτα».
«Ο κόσμος έξω είναι λες και έχασε το χρώμα του».
Και το βλέπεις κι εσύ. Οι δρόμοι σκοτεινοί. Λιγότερα φώτα. Οι άνθρωποι πιο μαζεμένοι. Σαν να μην υπάρχει αυτή η μικρή σπίθα που άλλες χρονιές, ακόμα και βαριά να ήσουν, σε “σήκωνε” λίγο.
Δεν είσαι ο μόνος.
Δεν είσαι υπερβολικός.
Και δεν είναι η “φαντασία σου”.
Φέτος, υπάρχει μια συλλογική πτώση στη διάθεση. Κάτι σαν μια ήσυχη, αλλά ξεκάθαρη, συναισθηματική παύση. Και αυτή η παύση έχει βαθιές ρίζες.
Ας τις δούμε μαζί….
Ο κόσμος είναι πια κουρασμένος. Όχι απλά “λίγο πεσμένος”. Κουρασμένος βαθιά.
Ξέρεις εκείνη την κούραση που δεν περνάει με ύπνο; Την κούραση που είναι πιο μέσα, πιο… ψυχική;
Αυτό το πράγμα έχει χτυπήσει πολύ κόσμο φέτος.
Και όταν μπαίνει χειμώνας, όταν πέφτει το φως, όταν έχεις περάσει έναν χρόνο με άγχος, υποχρεώσεις, οικονομική πίεση, απώλειες, απογοητεύσεις, μικρές καθημερινές μάχες… δεν είναι περίεργο που ο Δεκέμβριος σε βρίσκει σαν ένα κινητό με μπαταρία στο 4%.
Δεν μπορείς να “φορτιστείς” με στολίδια, όταν μέσα σου δεν έχει μείνει ενέργεια ούτε για τα απλά.
Και αυτό δεν είναι αδυναμία. Είναι ένδειξη ότι κάτι χρειάζεται χώρο.
Η χαρά χρειάζεται ψυχικό φορτίο… και φέτος οι περισσότεροι δεν το έχουν
Ο στολισμός, τα τραγούδια, τα γλυκά, τα δώρα, οι συναντήσεις… Όλα αυτά χρειάζονται μια βασική προϋπόθεση:
Να μην είσαι εξουθενωμένος.
Αν είσαι εσύ, ή οι άλλοι γύρω σου, σε μια κατάσταση:
• συναισθηματικής κούρασης
• απογοήτευσης
• θλίψης
• αβεβαιότητας
• οικονομικής πίεσης
• αποσύνδεσης
τότε η γιορτινή διάθεση δεν «εμφανίζεται». Δεν έχει από πού να πιαστεί.
Και το βλέπουμε να συμβαίνει παντού. Όχι μόνο σε άτομα που ήδη είχαν δυσκολίες, αλλά συλλογικά — οικογένειες, παρέες, γειτονιές, ολόκληρες πόλεις.
Όταν κουβαλάς πολλά, το πρώτο που χάνεται είναι η ανάλαφρη χαρά. Όχι επειδή εξαφανίστηκε. Αλλά επειδή δεν έχει χώρο να αναπνεύσει.
Φέτος οι άνθρωποι νιώθουν απογοήτευση — και αυτό «σβήνει» τον ενθουσιασμό
Υπάρχει και κάτι άλλο που δύσκολα παραδέχεται ο κόσμος:
Φέτος πολλοί νιώθουν ότι η χρονιά… δεν τήρησε τις υποσχέσεις της. Σαν να μπήκαμε με ελπίδες και βγήκαμε πιο κουρασμένοι, πιο απογοητευμένοι, πιο σφιγμένοι.
Αν έχεις πιάσει τον εαυτό σου να σκέφτεται:
«Αυτή η χρονιά με άφησε άδειο.»
«Περίμενα να νιώσω αλλιώς μέχρι τώρα.»
«Δεν άλλαξε σχεδόν τίποτα.»
είσαι μέσα στο συλλογικό συναίσθημα της εποχής.
Και όταν νιώθεις άδειος, το “πνεύμα των γιορτών” δεν σου λείπει γιατί δεν είσαι γιορτινός…
Σου λείπει γιατί δεν έχεις ενέργεια να νιώσεις τίποτα άλλο.
Η κοινωνία ολόκληρη βρίσκεται σε “emotional flat mode”
Κάτι που δεν συζητιέται πολύ: η διάθεση είναι μεταδοτική. Αν γύρω σου όλοι είναι πεσμένοι, εσύ δεν μπορείς εύκολα να ανέβεις.
Φέτος βλέπουμε:
• λιγότερα χαμόγελα
• λιγότερες βόλτες
• λιγότερες κοινωνικές στιγμές
• λιγότερο στολισμό στα σπίτια
• λιγότερη ζεστασιά στις παρέες
Αυτό δημιουργεί μια συλλογική “ακινησία”. Σαν να πήρε η κοινωνία μια βαθιά ανάσα και έμεινε εκεί.
Είναι σαν να λέμε όλοι μαζί:
«Δεν έχουμε άλλα κουράγια. Ας κάνουμε ένα παύση.»
Και αυτή η παύση, όσο περίεργη κι αν είναι, σημαίνει ότι το σώμα και ο ψυχισμός προσπαθούν να προστατευτούν.
Και τι κάνουμε όταν οι γιορτές δεν “ανάβουν” μέσα μας;
Δεν τις πιέζουμε. Δεν πιέζουμε τον εαυτό μας. Δεν κυνηγάμε χαρά με το ζόρι.
Αν φέτος οι γιορτές είναι πιο ήσυχες, πιο επίπεδες, πιο “χαμηλόφωτες”, ίσως αυτό ακριβώς χρειάζεται η ψυχή σου:
λιγότερα πρέπει, περισσότερη ανάσα.
Αυτό που βοηθά πραγματικά δεν είναι να προσπαθήσεις να νιώσεις «γιορτινός», αλλά:
να καταλάβεις τι νιώθεις και γιατί.
Γιατί εκεί βρίσκεται η πραγματική ανακούφιση: στην κατανόηση, όχι στην καταπίεση.
Μικρές Ιδέες πώς να σταθείς απέναντι σε αυτό που νιώθεις
- Κοίταξε τη φετινή σου χρονιά χωρίς αυστηρότητα – μόνο με ειλικρίνεια.
- Δώσε χώρο στην κούραση και στα συναισθήματα.
- Επίτρεψε στον εαυτό σου ένα διαφορετικό είδος γιορτών: πιο ήρεμο, πιο απαλό, πιο δικό σου.
- Ζήτα σύνδεση όπου μπορείς να τη βρεις – όχι όπου “πρέπει” να τη βρεις.
Η αλήθεια που θέλω να σου μείνει
Δεν σου λείπει η γιορτινή διάθεση.
Σου λείπει η ξεκούραση, η φροντίδα, η ανάσα, η ελπίδα που δεν είναι “εικονική” αλλά πραγματική.
Όταν το μέσα σου δεν είναι καλά, κανένα λαμπάκι δεν μπορεί να σε κάνει να νιώσεις «μαγικά». Αλλά μπορείς να δημιουργήσεις μικρούς, αληθινούς τρόπους να έρθεις ξανά κοντά σε αυτό που σου κάνει καλό.
Όχι τέλεια Χριστούγεννα. Αληθινά Χριστούγεννα.
Εν κατακλείδι..
Αν φέτος νιώθεις ότι οι γιορτές δεν σε αγγίζουν, αν αισθάνεσαι απογοητευμένος, άδειος ή απλά ανήμπορος να συμμετέχεις σε όλο αυτό, δεν είσαι μόνος. Αυτή η συλλογική πτώση δεν είναι «κατάθλιψη των γιορτών». Είναι το σώμα σου που ζητάει φροντίδα.
📩 Αν θέλεις, μπορούμε να δουλέψουμε μαζί αυτό το κομμάτι — online ή από κοντά. Στόχος δεν είναι να “ξαναβρούμε τη γιορτινή διάθεση”, αλλά κάτι πολύ πιο ουσιαστικό: να σε βοηθήσω να καταλάβεις τι χρειάζεται το μέσα σου για να ξανασταθεί, χωρίς πίεση, χωρίς ντροπή, χωρίς ενοχές.
Αν νιώθεις πως ήρθε η στιγμή να φροντίσεις εσένα, η πόρτα μου είναι ανοιχτή.
Θέλεις να μοιραστείς τις σκέψεις σου μαζί μου?