Σήμερα δεν γιορτάζουμε την τελειότητα. Γιορτάζουμε την προσπάθεια.
- Τους μπαμπάδες που είναι εκεί – με τον δικό τους τρόπο, με τα σωστά και τα λάθη τους.
- Τους μπαμπάδες που δείχνουν αγάπη, που μαθαίνουν πώς να είναι παρόντες, που μεγαλώνουν μαζί με τα παιδιά τους.
- Σε όσους κουβαλούν τραύματα από τη σχέση με τον πατέρα τους, σήμερα μπορεί να πονάει. Και αυτό είναι οκ.
Μπορείς να τιμήσεις τον εαυτό σου, το παιδί μέσα σου, και όλα όσα δεν πήρες αλλά και να χτίζεις σιγά σιγά για να μη συνεχιστούν στον επόμενο κύκλο.
Η δική μου απάντηση;
Ποτέ δεν είχα αυτό που λένε «πατρική φιγούρα» με σταθερότητα. Υπήρχαν στιγμές, υπήρχαν απόπειρες, αλλά τίποτα που να ριζώσει μέσα μου σαν σιγουριά. Και για χρόνια πίστευα πως αυτό λέει κάτι για μένα – σαν να φταίω.
Αργότερα κατάλαβα πως οι σχέσεις δεν καθορίζονται μόνο από το αίμα, αλλά από τη συνέπεια. Από την καθημερινή πράξη. Από εκείνους που μένουν.
Κι έτσι έμαθα να αναγνωρίζω τη στοργή αλλού. Σε δασκάλους, φίλους, συνεργάτες, ανθρώπους που στάθηκαν. Και σήμερα, βλέποντας τον σύντροφό μου να είναι πατέρας για την κόρη μου με τρόπους που εγώ δεν έζησα ποτέ, νιώθω κάτι να επουλώνεται. Κάτι να ξαναγράφεται, αθόρυβα και σταθερά.
- Αν είσαι πατέρας: Μην υποτιμάς τη δύναμη που έχει η παρουσία σου. Το να είσαι “εκεί”, έχει μεγαλύτερη αξία απ’ όσο νομίζεις.
- Αν μεγάλωσες χωρίς πατέρα ή με έναν πατέρα που σε πλήγωσε: Δεν φταις εσύ. Και μπορείς να δημιουργήσεις νέα πρότυπα, για εσένα και τους δικούς σου ανθρώπους.
Χρόνια πολλά, σε κάθε καρδιά που σήμερα νιώθει, θυμάται, αναρωτιέται ή επιλέγει να αγαπήσει αλλιώς.
Τι σημαίνει για εσένα «πατέρας»; Είναι άνθρωπος, είναι αίσθημα, είναι απώλεια, είναι παράδειγμα;
Αν θέλεις, μοιράσου μια φωτογραφία του στο Instagram και κάνε με tag @sonia_rompoti_msc με το hashtag #εσύεγώκαιμιαερώτηση
Θέλεις να μοιραστείς τις σκέψεις σου μαζί μου?