«Δεν χρειάζεται να ξεκινήσεις καβγάδες ή να πολεμάς ανεμόμυλους. Αυτό που χρειάζεται είναι να γίνεις πιο συνειδητός και να βάζεις τα δικά σου όρια, αποφασίζοντας εσύ ο ίδιος πώς αξίζει να σου φέρονται.»
Sean Thompson, What is a Good Life?
Πόσες φορές σε έχεις πιάσει να κρατάς μέσα σου θυμό, αδικία, ή απλά εκείνο το αίσθημα του “δεν έπρεπε να το αφήσω να συμβεί”;
Όχι γιατί είσαι αδύναμος. Αλλά γιατί φοβάσαι πως αν μιλήσεις, θα γίνεις τοξικός, επιθετικός, δύσκολος.
Η αλήθεια όμως είναι πως τα όρια δεν χρειάζονται πόλεμο. Δεν χρειάζονται φωνές. Δεν χρειάζονται θυμό. Χρειάζονται μόνο εσένα ξύπνιο, παρόντα, να λες απλά: «Αυτό με πληγώνει. Αυτό δεν μου κάνει. Αυτό δεν το δέχομαι».
Μια καλή ζωή, λέει ο Thompson, δεν ξεκινά όταν όλα γύρω μας είναι ήρεμα. Ξεκινά όταν εσύ σταματάς να περιμένεις από τους άλλους να σου δείξουν πόσο αξίζεις, και αρχίζεις να το ορίζεις εσύ.
Με λόγια. Με πράξεις. Με αποχωρήσεις. Με “όχι”.
Και κυρίως με “μέχρι εδώ”.
Δεν χρειάζεται να φωνάξεις. Αρκεί να σταθείς. Όχι απέναντι. Αλλά μέσα σου.
Από εμένα:
Δεν είναι πάντα εύκολο να βάζεις όρια. Ιδίως όταν αγαπάς. Όταν βλέπεις τον άλλον να πονά ή να φέρεται από το δικό του τραύμα… και θέλεις τόσο πολύ να τον βοηθήσεις, να του εξηγήσεις, να του κρατήσεις το χέρι.
Αλλά έχω μάθει – με κόπο – ότι μερικές φορές η φροντίδα μοιάζει με απομάκρυνση. Κι ότι η αγάπη, για να μην γίνει αυτοθυσία, χρειάζεται να ξεκινά από μέσα. Δεν μπορώ πάντα να σώσω κάποιον, και δεν είναι δική μου ευθύνη να τον κάνω να καταλάβει.
Πονάει να αποχωρείς σιωπηλά. Πονάει να αφήνεις κάποιον να σε παρεξηγήσει. Αλλά είναι μια πράξη βαθιάς τρυφερότητας προς τον εαυτό: επιλέγω να μείνω μαζί μου, ακόμα κι όταν αυτό σημαίνει να χάσω κάποιον άλλο.
Και κάποιες φορές, αυτό είναι το πιο δύσκολο κομμάτι της αγάπης.
Θέλεις να μοιραστείς τις σκέψεις σου μαζί μου?