Sonia Rompoti, MSc, BSc

Το εμπόδιο δεν είναι η ανάγκη — είναι η ντροπή

Η βοήθεια είναι εκεί. Οι λύσεις υπάρχουν. Οι πόρτες είναι ανοιχτές.
Και όμως, πολλοί άντρες επιλέγουν να μένουν πίσω από τη σιωπή. Όχι γιατί δεν χρειάζονται υποστήριξη, αλλά γιατί ντρέπονται να τη ζητήσουν.

Στην κουλτούρα τους, από μικρά αγόρια, τους μάθαμε να “μην παραπονιούνται”, να “μην γίνονται βάρος”, να “κρατάνε το πρόβλημα μέσα τους μέχρι να περάσει”. Μα τίποτα δεν περνάει όταν το θάβεις. Απλώς βαθαίνει.

Και εκεί μπαίνουμε εμείς — φίλοι, σύντροφοι, αδέρφια, παιδιά, συνεργάτες — για να προσφέρουμε κάτι που μοιάζει απλό, αλλά είναι βαθιά ανατρεπτικό: ασφάλεια.

Τι σημαίνει “βοηθάω” έναν άντρα να ζητήσει βοήθεια;

Δεν είναι θέμα να τον πιέσουμε. Δεν είναι θέμα να του κάνουμε “κήρυγμα” ή να του αποδείξουμε ότι κάτι δεν πάει καλά. Οι περισσότεροι άντρες, ακόμη και αν υποφέρουν, θα αντισταθούν στο να παραδεχτούν ότι “χρειάζονται ψυχοθεραπεία”. Όχι επειδή δεν νιώθουν. Αλλά επειδή η εσωτερική τους φωνή τούς λέει ότι αυτό είναι αποτυχία. Ότι θα γίνουν βάρος. Ότι θα χάσουν τον έλεγχο.

Γι’ αυτό και η προσέγγιση χρειάζεται να είναι ανθρώπινη, ήρεμη, αυθεντική. Το πρώτο βήμα δεν είναι να του πεις τι να κάνει. Είναι να τον κάνεις να νιώσει ότι μπορεί να σου μιλήσει χωρίς να τον μειώσεις, να τον γελοιοποιήσεις ή να του πεις “υπερβάλλεις”. Το πρώτο βήμα είναι να νιώσει ότι χωράει, όπως είναι.

Η στιγμή που “ξεκλειδώνει” η εμπιστοσύνη

Κάθε άντρας έχει μια εσωτερική στιγμή — μια στιγμή αδυναμίας, μια ρωγμή — που μπορεί να γίνει η ευκαιρία για άνοιγμα. Μπορεί να είναι μετά από μια απώλεια, μετά από έναν καβγά, μέσα στη νύχτα, σε μια αυθόρμητη κουβέντα. Το σημαντικό είναι να είμαστε εκεί, χωρίς ατζέντα, χωρίς βιασύνη, χωρίς ανάγκη να λύσουμε τίποτα εκείνη τη στιγμή.

Μερικές φορές, η σιωπηλή παρουσία μας λέει περισσότερα από μια ολόκληρη συζήτηση. Η σιωπή, όταν δεν κρίνει, γίνεται χώρος. Και εκεί ο άντρας μπορεί, ίσως για πρώτη φορά, να αναπνεύσει.

Και αν δεν θέλει; Και αν αρνείται;

Μπορεί να μην είναι έτοιμος. Μπορεί να φοβάται. Μπορεί να μην καταλαβαίνει καν ότι χρειάζεται βοήθεια. Εκεί χρειάζεται υπομονή και συνέπεια. Όχι πίεση. Όχι απειλές. Όχι “αν δεν πας σε ψυχίατρο, δεν μπορώ άλλο”.

Το σημαντικό είναι να γνωρίζει ότι όταν νιώσει έτοιμος, θα είσαι εκεί. Ότι δεν θα του πεις “επιτέλους κατάλαβες”, αλλά “σε περίμενα”. Ότι δεν θα τον κάνεις να νιώσει “μειονότητα”, αλλά άνθρωπος.

Η αποδοχή και η μη επικριτική στάση είναι το έδαφος πάνω στο οποίο ανθίζει η εμπιστοσύνη. Και εκεί είναι που γεννιέται η διάθεση για αλλαγή.

Τι μπορείς να κάνεις σήμερα

Αν έχεις στη ζωή σου έναν άντρα που υποφέρει, αλλά δεν ζητά βοήθεια, μην τον πλημμυρίσεις με συμβουλές. Μην προσπαθήσεις να “του αλλάξεις γνώμη”. Απλώς να είσαι παρών. Ρώτα τον. Άκουσέ τον. Μείνε δίπλα του ακόμα και όταν απομακρύνεται.

Και πάνω από όλα — να είσαι εσύ το παράδειγμα. Μίλα για τη δική σου ψυχική υγεία. Μίλα για το πόσο βοήθησε εσένα η θεραπεία. Για το πώς ένιωσες κι εσύ κάποτε να πνίγεσαι και τελικά βρήκες χώρο να αναπνεύσεις. Το μοίρασμα δεν είναι επίθεση. Είναι πρόσκληση.

Αν θέλεις να μάθεις πώς να στηρίξεις καλύτερα έναν άντρα που δυσκολεύεται να ζητήσει βοήθεια — ή αν είσαι εσύ αυτός ο άντρας — ξεκίνα με μια συζήτηση.
Στείλε μου μήνυμα, διάβασε τα άρθρα, κλείσε μια συνεδρία.
Κάποιος σε περιμένει. Και δεν χρειάζεται να περάσεις τα πάντα μόνος σου.

#soniarompoti #mensmentalhealth #αντρικήσιωπή #ζήταβοήθεια #ψυχικήυγεία #θεραπείαχωρίςντροπή #μίλαγιαναζήσεις