Δεν ξέρω αν το έχεις παρατηρήσει, αλλά υπάρχουν περίοδοι που η ζωή δεν γίνεται απαραίτητα πιο δύσκολη.. απλώς γίνεται πιο βαριά.
Τα ίδια πράγματα που άλλοτε διαχειριζόσουν χωρίς πολλή σκέψη, τώρα μοιάζουν να σε εξαντλούν. Όχι επειδή δεν προσπαθείς αρκετά. Αλλά επειδή προσπαθείς συνεχώς.
Οι περισσότεροι άνθρωποι που διαβάζουν αυτές τις γραμμές δεν ψάχνουν “λύσεις”. Ψάχνουν επιβεβαίωση ότι αυτό που ζουν έχει νόημα. Ότι δεν είναι υπερβολή. Ότι δεν είναι προσωπική αποτυχία.
Και ειδικά όταν είσαι γονιός, αυτή η ανάγκη γίνεται ακόμα πιο έντονη.
Η κούραση που δεν φαίνεται
Η γονεϊκή κούραση σπάνια μοιάζει με αυτό που φανταζόμαστε ως εξάντληση.
Δεν είναι πάντα κατάρρευση. Δεν είναι πάντα δάκρυα. Πολλές φορές είναι σιωπή. Ένα “δεν αντέχω άλλο” που δεν λέγεται ποτέ φωναχτά.
Είναι η αίσθηση ότι είσαι συνεχώς σε εγρήγορση. Ότι σκέφτεσαι τι θα φάει το παιδί, πώς ήταν στο σχολείο, αν είναι καλά συναισθηματικά, αν κάτι του συμβαίνει και δεν το έχεις καταλάβει.
Και στο τέλος της ημέρας, όταν όλα ησυχάζουν, το μυαλό σου συνεχίζει.
Αυτό το είδος κόπωσης δεν φεύγει με έναν καλό ύπνο. Γιατί δεν αφορά μόνο το σώμα. Αφορά το νευρικό σύστημα, τη συναισθηματική αντοχή, την αίσθηση ότι “κρατάς τα πάντα”.
Και δεν σημαίνει ότι κάτι πάει λάθος
Ένα από τα πιο δύσκολα κομμάτια αυτής της εμπειρίας είναι η ενοχή.
Η σκέψη: «Αφού τα καταφέρνουν άλλοι, γιατί δυσκολεύομαι εγώ;»
Ή: «Μήπως είμαι υπερβολικός;»
Η αλήθεια είναι πως η γονεϊκή εξάντληση δεν έχει να κάνει με το πόσο αγαπάς το παιδί σου. Έχει να κάνει με το πόσο μόνος νιώθεις μέσα σε αυτόν τον ρόλο.
Με το πόσο χώρο έχεις για να ξεκουραστείς, να σκεφτείς, να αποφορτιστείς, χωρίς να χρειάζεται να “λειτουργείς”.
Και αυτό είναι κάτι που βλέπω ξανά και ξανά στη δουλειά μου: ανθρώπους που δεν χρειάζονται καθοδήγηση, αλλά κατανόηση. Όχι οδηγίες, αλλά χώρο.
Γιατί γράφω όλα αυτά
Το τελευταίο διάστημα, πολλά από όσα γράφω — εδώ και αλλού — κινούνται γύρω από αυτό ακριβώς το σημείο: την καθημερινή, αθόρυβη εξάντληση. Όχι μόνο των γονιών, αλλά όλων όσων προσπαθούν να είναι “εντάξει” για τους άλλους.
Δεν είναι τυχαίο.
Είναι κάτι που βλέπω να επαναλαμβάνεται.
Και είναι κάτι που αξίζει να ειπωθεί χωρίς δραματοποίηση, αλλά και χωρίς ωραιοποίηση.
Τον επόμενο μήνα κυκλοφορεί και το νέο μου βιβλίο στα αγγλικά, το οποίο εστιάζει ακριβώς σε αυτό: το γονεϊκό burnout. Όχι ως έννοια, αλλά ως εμπειρία. Ως καθημερινότητα. Ως κάτι που δεν σημαίνει ότι απέτυχες, αλλά ότι έφτασες στα όριά σου χωρίς αρκετή υποστήριξη.
Δεν το αναφέρω για να “προαναγγείλω” κάτι. Το αναφέρω γιατί αυτό το θέμα δεν χωράει σε ένα άρθρο. Και γιατί πολλοί γονείς χρειάζονται περισσότερες λέξεις για να νιώσουν ότι αυτό που ζουν έχει όνομα.
Ένας διαφορετικός τρόπος να μιλάμε για βοήθεια
Αν υπάρχει κάτι που θέλω να κρατήσεις από αυτό το κείμενο, είναι το εξής:
δεν χρειάζεται να ξέρεις αν “είναι σοβαρό” για να ψάξεις πληροφορίες.
Δεν χρειάζεται να έχεις φτάσει στα όριά σου για να σταματήσεις λίγο και να αναρωτηθείς τι σου συμβαίνει.
Η κατανόηση προηγείται της αλλαγής. Πάντα.
Γι’ αυτό και εδώ θα συνεχίσεις να βρίσκεις άρθρα που δεν σου λένε τι να κάνεις, αλλά σε βοηθούν να καταλάβεις τι ζεις. Να βάλεις λέξεις σε πράγματα που μέχρι τώρα ένιωθες μόνο σαν βάρος.
Και αν κάποια στιγμή νιώσεις ότι θέλεις κάτι πιο προσωπικό, πιο ουσιαστικό, υπάρχει και αυτός ο δρόμος. Χωρίς πίεση. Χωρίς ταμπέλες. Χωρίς την απαίτηση να είσαι “έτοιμος”.
Εν κατακλείδι..
Αν διαβάζοντας αυτά τα λόγια ένιωσες έστω και λίγο ότι «αυτό με αφορά», τότε αυτό είναι αρκετό για σήμερα. Δεν χρειάζεται να κάνεις κάτι παραπάνω.
Μερικές φορές, το πρώτο βήμα δεν είναι η αλλαγή. Είναι η αναγνώριση.
Και από εκεί, όλα μπορούν να ξεκινήσουν με τον σωστό ρυθμό.
Θέλεις να μοιραστείς τις σκέψεις σου μαζί μου?