Πόσο συχνά θυμόμαστε έναν δάσκαλο που μας ενέπνευσε; Όχι απαραίτητα εκείνον που ήξερε τα περισσότερα, αλλά αυτόν που κατάφερε να μας κάνει να νιώσουμε ότι αξίζουμε. Που είδε κάτι σε εμάς, ακόμη και όταν εμείς δεν το βλέπαμε.
Ένας σπουδαίος δάσκαλος δεν είναι απλώς μεταδότης γνώσης· είναι καλλιεργητής σχέσης. Είναι εκείνος που κρατά χώρο για την αποτυχία χωρίς τιμωρία. Που διδάσκει με ενσυναίσθηση και οδηγεί με παράδειγμα, όχι με εξουσία. Ένας σπουδαίος δάσκαλος δεν θυμώνει επειδή το παιδί δεν κατάλαβε· αναρωτιέται πώς αλλιώς θα μπορούσε να το εξηγήσει.
Δεν είναι τέλειος – και δεν προσπαθεί να είναι. Είναι αυθεντικός. Τολμά να πει «δεν ξέρω», να ζητήσει συγγνώμη, να παραδεχτεί ότι και εκείνος μαθαίνει ακόμα.
Η προσωπική μου απάντηση
Ένας σπουδαίος δάσκαλος, για μένα, είναι αυτός που δεν ξεχνά πως έχει μπροστά του έναν άνθρωπο και όχι έναν μαθητή. Έναν δάσκαλο που, αντί να “διορθώνει”, χτίζει. Που με βλέπει ολόκληρη — όχι μόνο ως επίδοση, αλλά ως ψυχή.
Θυμάμαι τη δασκάλα μου στο γυμνάσιο, την κυρία Μπιτούνη, που αντί να με μαλώσει επειδή ξέχασα την εργασία μου, με ρώτησε με ήρεμη φωνή: «Όλα καλά στο σπίτι;». Εκείνη τη μέρα δεν έμαθα κάτι από το βιβλίο — αλλά έμαθα τι θα πει ανθρώπινη επαφή.
Ως επαγγελματίας ψυχικής υγείας σήμερα, συχνά σκέφτομαι πως οι σπουδαίοι δάσκαλοι κάνουν ό,τι και οι θεραπευτές: πιστεύουν στον άλλο, πριν εκείνος πιστέψει στον εαυτό του.
Και εσύ;
Θυμάσαι έναν δάσκαλο που σου άλλαξε τη ζωή; Ή έναν που σε έκανε να νιώσεις ότι έχεις αξία; Πες μου στα σχόλια ή γράψε τη δική σου απάντηση. Γιατί πίσω από κάθε σπουδαίο δάσκαλο, κρύβεται μια σπουδαία ιστορία.
Θέλεις να μοιραστείς τις σκέψεις σου μαζί μου?