Sonia Rompoti, MSc, BSc

Ο άντρας που πεινάει — όχι για φαγητό, αλλά για άγγιγμα

Υπάρχει μια μοναξιά που δεν λέγεται. Δεν είναι το “δεν έχω παρέα”, ούτε το “δεν με αγαπά κανείς”.
Είναι το “δεν με έχει αγγίξει κανείς — με τρυφερότητα — εδώ και χρόνια”.
Κι όμως, για τους άντρες, αυτή η πείνα για φυσική επαφή είναι σχεδόν απαγορευμένη.

Ο σύγχρονος άντρας μαθαίνει από μικρός ότι το σώμα του είναι εργαλείο: να τρέχει, να αντέχει, να προσφέρει, να λειτουργεί.

Όχι να ζητά.

Όχι να ακουμπά.

Όχι να δέχεται χάδι — εκτός αν αυτό σχετίζεται με το σεξ.

Και εκεί αρχίζει η ψυχική αποσύνδεση. Από τον εαυτό. Από τους άλλους. Από την ίδια τη σωματικότητα.

Η κουλτούρα του “σώματος για χρήση” και όχι για σύνδεση

Αγόρια μεγαλώνουν χωρίς χάδι. Με χειραψίες αντί για αγκαλιές. Με “συγχαρητήρια” αντί για παρηγοριά. Και όταν γίνονται άντρες, κουβαλούν αυτή την ίδια σωματική απόσταση σαν πανοπλία. Δεν την αμφισβητούν. Την θεωρούν φυσική.

Η τρυφερότητα θεωρείται αδυναμία. Το άγγιγμα “πολύ προσωπικό”. Η σωματική επαφή μεταξύ αντρών — ακόμη και φιλική — γίνεται άβολη.
Και η επαφή μέσα στις ερωτικές σχέσεις περιορίζεται στη σεξουαλικότητα, χωρίς τη χαλάρωση, την ανάπαυση, το άγγιγμα “χωρίς σκοπό”.

Αλλά το σώμα θυμάται. Πονάει όταν δεν ακουμπιέται. Διψάει για εγγύτητα. Όχι μόνο ερωτική — ανθρώπινη.

Το σώμα ως καθρέφτης του ψυχικού κενού

Οι άντρες που ζουν χωρίς σωματική τρυφερότητα συχνά παρουσιάζουν αυξημένο στρες, δυσκολία στη ρύθμιση συναισθημάτων και αίσθηση απομόνωσης. Όχι γιατί “δεν είναι εκφραστικοί”. Αλλά γιατί δεν έμαθαν να δέχονται επαφή χωρίς να την κερδίζουν ή να την ζητιανεύουν.

Και αυτή η στέρηση γίνεται συνήθεια. Και η συνήθεια γίνεται πανοπλία.
Μέχρι που ο άντρας, σιγά σιγά, σταματά να αισθάνεται. Όχι επειδή δεν έχει συναισθήματα. Αλλά επειδή δεν έχει περιβάλλον που να τα αντέχει και να τα κρατά με απαλότητα.

Η δύναμη της απλής αφής

Ένα άγγιγμα μπορεί να είναι θεραπευτικό. Μπορεί να πει “σε βλέπω” χωρίς λέξεις.
Η ανάγκη για αγκαλιά, για παρηγοριά, για εγγύτητα — δεν είναι γυναικεία. Είναι ανθρώπινη.

Η ψυχή του άντρα δεν θέλει μόνο να την ακούσεις. Θέλει και να την αγγίξεις — με λέξεις, με πράξεις, με παρουσία.

Μερικοί άντρες δεν θυμούνται πότε ήταν η τελευταία φορά που κάποιος τους άγγιξε χωρίς να τους ζητήσει κάτι. Πότε ένιωσαν ασφάλεια μέσα σε ένα χάδι, όχι υποχρέωση.
Και αυτό, όσο μικρό κι αν φαίνεται, είναι απώλεια. Πένθος.

Αν είσαι άντρας και αυτό σε αφορά…

Δεν χρειάζεται να αποδείξεις ότι δεν έχεις ανάγκες. Το σώμα σου τις θυμάται, ακόμα κι αν το μυαλό σου τις έθαψε.
Η ανάγκη για επαφή δεν είναι αδυναμία. Είναι γέφυρα. Και μπορεί να ξαναχτιστεί. Σιγά σιγά, με πρόσωπα που δεν σε κρίνουν. Με χώρους που σε κάνουν να νιώθεις ασφαλής. Με χρόνο.

Αν δεν έχεις αγγίξει και δεν έχεις αγγιχτεί εδώ και καιρό — μπορείς να το πεις.
Στον εαυτό σου. Στον θεραπευτή σου. Στον άνθρωπο που εμπιστεύεσαι.
Μπορείς να ζητήσεις χάδι — χωρίς ντροπή.

Αν νιώθεις αποσύνδεση από το σώμα σου, αν σου λείπει η επαφή και η τρυφερότητα, δεν είσαι μόνος.
Στείλε μου μήνυμα, διάβασε τα υπόλοιπα άρθρα, ή ξεκίνα μια συνεδρία.
Το σώμα σου δεν είναι μόνο εργαλείο. Είναι το σπίτι σου. Ας το φροντίσουμε.

#soniarompoti #αντρικήσωματικότητα #αντρικήτρυφερότητα #mensmentalhealth #μίλαγιαναζήσεις #δενείσαιμόνος #θεραπείαχωρίςντροπή